Heeft even geduurd maar was lastig om te mailen maar hierbij een verslag van laatste weken hier in Borneo:
Vrijdag 13 januari:
Zojuist opening van de dag gehad met tijd van Gebed, dat is hier elke morgen van 5.30-6.00 uur.
We lazen uit 2 kronieken 2 dat salomo materiaal gaat bestellen voor de bouw van de tempel, indrukwekkende aantallen worden daar genoemd van materiaal en arbeiders voor dit geweldige gebouw “een tempel voor de levende God”.
Gisteravond hadden we een tijd van Paise en Worship en op donderdag is dat meer gericht op Gebed. Alles gebeurde in het Indonesisch maar wat een heerlijk moment.
De aanbidding van 500 kinderen voor de God van Hemel en aarde, het raakte me diep en op zo een moment voel je dat de Geest alle talen spreekt. Ondanks dat je er niets van kunt verstaan ben je een van hart met deze kinderen. Wat geweldig mooi als deze kids gaan zingen , het raakte ons hart heel diep.
Daarna nog even bak koffie gedronken met Ronnie Heyboer en een goed gesprek had over Living Water Village……… wat ben ik jaloers op het geloof en vertrouwen van deze man.
Nu is het 7 uur en gaan we zo horen wat we vandaag kunnen doen en ik ben heel benieuwd.
Vandaag een hele dag aan het schuren geweest (kozijnen) en was ontzettend heet.
Een huis van een echtpaar uit Amerika wat na 8 jaar hier te hebben gewoond is vertrokken en nu moet het hele huis worden opgeknapt en geschilderd en word er een ruimte gemaakt waar ook visitors kunnen verblijven.
Marith heeft deze morgen in de keuken geholpen met het klaarmaken van het eten en ze had het heel erg naar haar zin met de meiden in de keuken. Al die meiden roepen nu Mariethh als ze haar zien.
Marith leerde hun Nederlandse woorden en andersom.
Vanmiddag heeft Marith mij geholpen met verven en hebben we het heel gezellig gehad met elkaar en ook genoten van het geweldige uitzicht wat je vanuit het huis hebt op de heuvels en over het dorp.
Zaterdag 14 januari:
Vanmorgen weer druk aan het schuren geweest en aan het verven en nu is het inmiddels zaterdagmiddag 15 uur en hebben we tijd van ontspanning en dus ook even tijd om blog te schrijven.
Ik kan het nog niet klein krijgen wat hier allemaal gebeurt en welke sfeer hier heerst maar het is zo geweldig mooi.
Vanavond hebben we een birthday evening en word de verjaardag gevierd van iedereen die in de afgelopen maanden jarig is geweest.
Men danst dan en zingt en men krijgt een kado en leuk dat we daar toevallig nu bij zijn.
Morgen is het zondag en zie heel erg uit naar de diensten die we deze dag zullen hebben maar het word vast weer heel mooi.
Wat ik tot nu toe geleerd heb is dat, hoe groot onze problemen ook zijn God is groter en machtiger om ons er doorheen te helpen.
Wij moeten op Hem zien en niet op onszelf en Hem gaan vertrouwen en betrekken op en in alles.
Hem gaan prijzen en groot maken met alles wat in ons is want dat komt Hem toe.
Zondag 15 januari:
Zojuist een geweldige dienst gehad wat vooraf werd gegaan door een Gebedsbijeenkomst.
Wat een bewogenheid en een verootmoediging en passie voor The Lord (in Indonesisch is dat Tuhan)
Ik verlang ernaar dat we in ons land ook zulke gebedsbijeenkomsten zullen krijgen waarin we bidden voor ons land en voor de dienst die we met elkaar zullen hebben.
De dienst was geweldig en vol passie.
Vooraf sprak Ronnie Heyboer nog indringend tot ons allen over de bewogenheid van God voor zondaren en dat wij moeten getuigen in onze omgeving of het nu uit komt of niet.
De wereld moet weten dat God hen lief heeft, de Heere Jezus gaf ons een opdracht: “En Gij zult Mijn getuigen ZIJN” , niet worden later als het ons uit komt maar nu .
De wereld zit nu te wachten dat de Christenen getuigen zullen zijn van Zijn liefde.
We moeten niet lauw zijn of koud maar vol van liefde, vuur en passie de liefde van Jezus uitdragen naar deze wereld en uitleven. We moeten een voorbeeld zijn.
Vanmiddag hopen we een wandeling te gaan maken in Nangapinoh en de ene week mogen de jongens mee en andere week de meisjes. Jongens en meisjes doen hier trouwens alles apart van elkaar.
Vanavond hebben we nog een dienst om 19.00 uur maar nu moet ik snel afsluiten want om 12.00 uur is het eten en dan MOET je er zijn en het is ongelofelijk maar precies om 12 uur zit iedereen aan tafel (500 kinderen),………doe ik toch iets niet goed zeker thuis J.
Vanmiddag in Nangapinoh geweest, wat een enorme bende in zo een stad dat is ongelofelijk. Iedereen gooit gewoon al zijn afval op straat en het leuke is dat er ook nog prullebakken staan maar men weet waarschijnlijk niet dat men daar het afval in moet doen.
Je valt daar van de ene verbazing in de andere, alles stinkt en er liggen gevilde kippen en vis met een zwerm vliegen er op, geen wonder dat deze mensen vaak ziek zijn. Bij terugkomst toch maar ff paar keer goed de handen gewassen.
Avonddienst was meer gericht op het zingen en het was geweldig, we zongen ook “Dit is mijn verlangen U prijzen Heer” en dan in het Indonesisch , zo indrukwekkend.
De muziekgroep speelt daar en iedereen speelt zonder bladmuziek gezien, ze leren zichzelf akkoorden aan en spelen maar.
De kinderen van 4 tot 7 hebben in de ochtend hun eigen Gebedsbijeenkomst en ik weet niet wat ik mee maak als ik daar kom. Er staat in de Bijbel: “uit de mond van kinderen en zuigelingen….” en denk dat God dit er mee bedoeld. Ik zou willen dat iedereen dit keer zou zien en horen, een kind van 4 jaar die met heel haar hartje God aanbid.
Maandag 16 januari:
Vandaag weer aan de slag in het Brooks house, druk met schuren en schilderen en we zijn met grote groep Australiers.
Was erg gezellig en hoop gelachen en gezongen informatie met elkaar gedeeld over hoe het in Nederland er allemaal aan toe gaat en hoe in Australie.
Vanmorgen was ik niet helemaal fit maar na een goede lunch (rijst voor de verandering, ze eten 3x rijst per dag) knapte ik weer wat op.
Het is pittig werk hier en het is warm 32-35 graden en drukkend warm , en af en toe steekt er een harde wind op en valt er een zware bui.
Gister hoorde ik dat mijn vader met spoed naar ziekenhuis was gebracht vanwege zijn hart maar dat het na het plaatsen van een stent nu weer goed met hem gaat. Dat het juist nu moet gebeuren want hij mankeert nooit wat. Het was behoorlijk schrikken voor ons maar ook rede om te danken dat God hem spaarde. Willen jullie bidden om verder herstel en dat het goed met hem gaat?
Vanavond arriveert er weer een vrouw uit Nederland en de mensen met wie we samen reisden hierheen uit Brunei en Cape Town zijn weer vertrokken. Mooi om te zien hoeveel mensen hierheen komen voor een korte tijd (enkele weken) of langer (enkele maanden of sommigen voor 5 jaar).
Van over heel de wereld komt men hier mee helpen bouwen aan dit geweldige project en ik wil iedereen die wel eens het verlangen heeft om dit werk te doen aanmoedigen om hierheen te gaan.
Deze week vertrekt ook mijn kamergenoot Tim weer naar Nieuw Zeeland en maar weer afwachten met wie ik nu weer op de kamer kom maar wie het ook is het is altijd goed want we komen als Christenen van over heel de wereld om dienstbaar te zijn en hebben allen hetzelfde verlangen.
Marith wilde al na 3 dagen niet meer naar huis en nu helemaal niet meer, ze is dikke maatjes met de meiden uit de keuken en heeft daar ook al enkele malen geholpen.
Wens iedereen die ons volgt Gods zegen toe voor de nieuwe week.
Hallo familie, vrienden en alle andere volgers,
Om niet in herhaling te vallen wil ik in deze blog wat dingen delen en hoe die hier aan toe gaan.
Gebedsdienst:
Elke morgen start iedereen met een tijd van Gebed van 5.30 – 6.00 uur.
De kleintjes hebben hun eigen samenkomst en daar komen de kinderen van 5 tot 8 bij elkaar.Men begint daar dan met het zingen van een lied en vervolgens ie er , zowel bij de groten als bij de kleinen iemand die de leiding heeft en die zegt waarvoor er gebeden gaat worden.
Er word gebeden voor zieken, voor sponsors, voor diverse landen elke dag en wat zich in de landen afspeelt (corruptie, vervolging onder Christenen)
Heerlijk om te zien en te horen de Gebeden van deze kinderen en nu snap ik waarom Jezus zei: “Indien je niet word als een kind”.
Vervolgens word er uit de kinderbijbel gelezen en een korte uitleg gegeven van wat er gelezen is en hoe de kinderen de toe kunnen passen in hun eigen leven.
Bij de bijeenkomst van de groteren gaat het eigenlijk hetzelfde alleen sluit Ronnie daar meestal af in het engels en dat is speciaal voor alle gasten zoals wij.
Ontbijt, lunch en diner:
Als je dit ziet dat geloof je echt niet , wat een discipline en iedereen heeft zijn taak en er is ook niemand die zijn taak niet doet.
De jeugd zit aan tafel met de kinderen als een grote broer of zus en jongens en meisjes doen alles gescheiden van elkaar. De jeugd leert de kleintjes fatsoen aan en dat men de handen moet wassen voor het eten. Het is haast niet voor te stellen als je het vergelijkt met de kinderen en de jeugd in Nederland. Iedereen zit gewoon op tijd aan tafel met gewassen handen en is stil zodra degene die leiding heeft begint met praten.
Bidden doet men altijd hand in hand met elkaar en dat is ook een teken van verbondenheid.
Na het gebed schept iedereen zijn eten op 3x per dag rijst en men ook veel vruchten uit eigen tuin rambutan.Vervolgens kun je nog niet beginnen met eten want eerst moet men er zeker van zijn dat iedereen heeft en terwijl men wacht is er echt niemand die het durft te wagen om alvast een hap te nemen.
Als iedereen heeft klinkt het bevrijdende zlamat makan en dat betekent dat je kunt beginnen.
Na het eten, en dan heeft iedereen zijn bord helemaal leeg , weet iedereen wat zijn of haar taak is m.b.t afruimen en afwassen/afdrogen. Iedereen brengt zijn bord naar afwasgedeelte en daar staan gewoon 15 jongens of meiden af te wassen en af te spoelen en vervolgens zijn er 4 die de afgewassen spullen neerzetten bij het droogteam wat ook een man of 15 is en binnen 25 minuten is de afwas van paar honderd man weg gewerkt en staat alles weer klaar om gebruikt te worden.
Al het eten wat over is word weer gebruikt in gerechten voor volgende maal want er word helemaal niets weg gegooid.
Dan is er groep die alle stoelen opstapelt en tafels opruimt en een veegteam en een dweilteam , kortom het is ongelofelijk hoe dat allemaal gaat en niemand verzuimd en je ziet en hoort ook niemand zeuren.
Als je alles ziet en hoort moest ik denken aan een psalm waar staat : “Waar liefde woont gebied de Heer zijn zegen”
Inmiddels is het hier zaterdagochtend en we hebben zojuist de mevrouw uitgezwaaid met wie Marith op de kamer zat.
Afscheid nemen is nooit leuk maar we hebben echt van deze vrouw genoten en ze heeft een mooi werk hier gedaan 4 weken lang.
Het is zo mooi dat we met elkaar , of we nu 2 dagen hier zijn of 4 weken of 4 maanden, met elkaar bouwen we aan een plan en komen we hier om te dienen. En als je wilt dienen zijn er ook wel eens taken bij die niet echt bij je past maar als je je dan richt op het uiteindelijke doel en je richt je op Hem dan word zelf iets wat je liever niet doet een dragelijk iets.
Nog 1 ochtend werken en dan is het ook hier weekend.
Gisteravond hebben we geoefend voor het nummer wat we morgenavond gaan zingen in 3 talen. Het is het nummer “Dit is mijn verlangen” en we gaan het eerst zingen in het nederlands, daarna in het engels en vervolgens met zijn allen in het Indonesisch en het klonk zo geweldig (vond ik zelf J).
We zullen er een opname van maken dus wellicht krijgt u dit nog wel eens te horen.
Verder hebben we vanmiddag een jungle tocht gemaakt en zijn we onder begeleiding van aantal Indonesische mensen via een prachtig pad naar boven op de heuvel geklommen.
Het was bloedheet en ik was op alles voorbereid, wandelschoenen aan en lange broek en vest zodat de muskieten geen kans hadden of de spinnen. Wat een barre tocht was dat en een verzengende hitte. Onder weg vloog de ene zool van onder mijn schoen en liep ik dus verder op mijn sokken wat niet altijd even prettig was.
Toen we op de top van de heuvel waren hadden we een mooi uitzicht over Living Water Village, was zeker de moeite waard.
Onder weg kwamen de kinderen met allerlei vreemde vruchten aan en die hebben we geproefd en de meesten waren erg lekker.
Al zingend daalden we tenslotte weer af naar het dorp waar we uiteindelijk vermoeid aankwamen.
Verder hebben we ook nog een tocht gemaakt al drijvend in een band en ons mee laten nemen door de stroom van de rivier, wat een adembenemende tocht en was dat.
Van die reusachtige Mangrovebomen en dan kwam er weer een van de jongens met grote takken met vruchten er aan , soort druiven maar dan veel groter en die waren heerlijk zoet.
Zondag hebben we weer 2 prachtige diensten gehad. In ochtend sprak de Australische pastor en hij had een hele mooie preek dat als we met Christus zijn gestorven wij niet meer leven maar Christus leeft in ons. Hij riep ons op om niet te gaan zitten en te genieten van wat God allemaal heeft gedaan voor ons maar wij hebben een boodschap uit te dragen ,om datgene wat wij van God door genade hebben ontvangen om dat ook door te geven aan anderen.
In de avond sprak er een meisje van een jaar of 19 , ik heb nog nooit zo een passie en gedrevenheid gezien en ik was er jaloers op. Ondanks dat je de taal niet verstaat merk je dat het je hart raakt en ik denk dat zei later een geweldige Evangeliste word.
Hier kunt u het begin van uw bericht intypen. Het zal op de hoofdpagina van uw blog verschijnen.
| 
